Ο Dar Yasin είναι φωτορεπόρτερ, γεννημένος στο Κασμίρ της Ινδίας όπου και είναι η βάση του.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Yasin έχει καλύψει εκτενώς τη σύγκρουση στο Κασμίρ — για την οποία τιμήθηκε με βραβείο Pulitzer Prize — καθώς και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και την προσφυγική κρίση των Ροχίνγκια.
Έχει τιμηθεί με δεκάδες διεθνή και εγχώρια βραβεία φωτογραφίας, μεταξύ των οποίων τα Pictures of the Year International, POY Asia, Yannis Behrakis International Photojournalism Award, τα National Headliner Awards, το Sigma Delta Chi Award της Society of Professional Journalists και το Ramnath Goenka Award. Το 2017 έλαβε το NPPA Humanitarian Award, το οποίο απονέμεται σε άτομα που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διάσωση ζωών ή σε επιχειρήσεις διάσωσης.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί στο Visa pour l’Image στο Perpignan.
Μου φαίνεται σαν χθες όταν έμαθα ότι είχα κερδίσει το πρώτο Διεθνές Βραβείο Φωτορεπορτάζ Γιάννης Μπεχράκης, τον Οκτώβριο του 2019. Εκείνη την περίοδο, η κατάσταση στο Κασμίρ ήταν τόσο τεταμένη που μπορούσες να κόψεις την ένταση με το μαχαίρι. Η βράβευση ήταν η μοναδική φωτεινή στιγμή μέσα σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο. Αλλά ακόμη και σήμερα, έναν χρόνο αργότερα, εξακολουθεί να με γεμίζει χαρά το γεγονός ότι τιμήθηκα με ένα βραβείο που θεσπίστηκε στο όνομα του Γιάννη. Ενός ανθρώπου που πίστευε πως η αποστολή του με τη φωτογραφική μηχανή ήταν απλώς «να εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει: δεν ήξερα». Είναι ακριβώς μέσα σε αυτό το πνεύμα που αυτό το βραβείο σημαίνει τόσα πολλά για μένα. Κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει τις εικόνες που έρχονται από το Κασμίρ ή από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου σήμερα — ή ακόμη περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες — και να πει «δεν ήξερα».
Σε αυτή την περίοδο τεράστιας παγκόσμιας αβεβαιότητας και περιορισμένων μετακινήσεων, είναι πραγματικά ενθαρρυντικό να βλέπει κανείς πώς το φωτορεπορτάζ στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και κατέγραψε το πρώτο πρόχειρο σχέδιο της εποχής μας από κάθε γωνιά του πλανήτη. Καθώς ξεφυλλίζω εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες και φυσικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανακαλύπτω με χαρά ότι δεν έχει σημασία αν υπάρχουν χίλιες κάμερες που καταγράφουν κάθε στιγμή της ζωής μας — αυτό που έχει σημασία είναι η αφήγηση που αναδύεται μέσα από το έργο των επαγγελματιών φωτορεπόρτερ. Χρειάζεται ένα ξεχωριστό βλέμμα και μια ακόμη πιο ξεχωριστή καρδιά για να αποτυπωθεί μια εικόνα που καταφέρνει να εκφράσει το ισοδύναμο χιλίων ή και περισσότερων λέξεων σε ένα κοινό δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Και τότε είναι που μου λείπουν συνάδελφοι φωτορεπόρτερ όπως ο Γιάννης. Η ακεραιότητά του, το πάθος του και η απόλυτη αφοσίωσή του στην καταγραφή της Ιστορίας — ξέρω ότι δεν θα άφηνε τίποτα ανεξερεύνητο για να καταγράψει την κοινή μας ανθρώπινη εμπειρία σε αυτή την εποχή.
Το να είσαι μάρτυρας των γεγονότων είναι ευθύνη, τιμή και προνόμιο. Ο Γιάννης το γνώριζε αυτό. Οι φωτογραφίες του το αποδεικνύουν. Άφησε τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκε. Μπορώ μόνο να ελπίζω ότι κάποτε το ίδιο θα μπορεί να ειπωθεί και για όλους εμάς. Ευχαριστώ!
