Όπως ο ίδιος αναφέρει για την δουλειά του:

Η ιστορία των Βαλκανίων παρουσιάζεται ανά τους αιώνες ως μια ιστορία βίας και συγκρούσεων. Το στερεότυπο αυτό, το οποίο έχει καθορίσει την εικόνα των βαλκανικών λαών στα μάτια της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, έχει συμβάλει στην περιθωριοποίηση των Βαλκάνιων και στον αποκλεισμό τους από αυτό που θεωρείται «πραγματική Ευρώπη». Επιπλέον, το στερεότυπο έχει συμβάλει στον τρόπο που η Ευρώπη αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, ως ικανή να βρει ρυθμιστικές και λογικές λύσεις στις αντιπαραθέσεις, σε αντίθεση με τα «θερμόαιμα» βαλκάνια που είναι άξια μνημόνευσης μόνο όταν πρόκειται για πόλεμο και βία. Σε αυτό το πλαίσιο, τα βαλκανικά κράτη έχουν διαμορφώσει την ιστορική και εθνική τους ταυτότητα μέσω της σύγκρουσης με τον απέναντι, τον άλλο, τον βαλκάνιο γείτονα. Στην αντίπερα όχθη, η εικόνα της Ευρώπης φαντάζει για τους περισσότερους βαλκάνιους λαούς, ως μια σύγχρονη Εδέμ, θεωρώντας την ως ιδανικό τόπο μετανάστευσης. Στην παραπάνω θεώρηση της ιστορίας απουσιάζουν επιδεικτικά βασικά χαρακτηριστικά των Βαλκανίων, όπως η άμεση γειτνίαση διαφορετικών πληθυσμών, η ποικιλία και η αλληλεπίδραση των πολιτισμών, οι ομοιότητες των παραδόσεων, των ηθών και εθίμων. To South east of Eden έχει δημιουργηθεί με βάση τη σύγχρονη τεκμηριωτική φωτογραφία ντοκουμέντου, με σκοπό να αναδειχθεί το σύγχρονο βαλκανικό τοπίο, όπως έχει διαμορφωθεί μετά τις πολιτικοοικονομικές ανακατατάξεις των τελευταίων τριάντα χρόνων. Να παρουσιαστεί η αλληλεπίδραση του τόπου με τους κατοίκους του, συχνά μετανάστες από τη μία χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης στην άλλη και να αναδειχθεί η εικόνα του άλλου/γείτονα ως, εν τέλει όχι μια εικόνα τόσο διαφορετική του εαυτού μας.