Τη στιγμή που ο κορονοϊός σάρωνε τη βόρεια Ιταλία, κατά τη διάρκεια μιας αποστολής για τους New York Times, απέκτησα αποκλειστική πρόσβαση στους εργαζόμενους του Ερυθρού Σταυρού που πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα στο Μπέργκαμο, το πιο βαριά χτυπημένο τμήμα της πιο βαριά χτυπημένης περιοχής της Ιταλίας, για να παρακολουθήσουν όσους μολύνθηκαν και να μεταφέρουν όσους βρίσκονταν σε χειρότερη κατάσταση στο νοσοκομείο. Ήταν μια απελπιστικά προσωπική εικόνα του τρόπου με τον οποίο ο κορονοϊός διέλυσε τη μία οικογένεια μετά την άλλη σε μια περιοχή με ιδιαίτερα συνεκτικούς δεσμούς. Δουλεύοντας προσεκτικά, με γυαλιά, γάντια και αναπνευστήρα και ντυμένος με προστατευτική στολή, ταξίδεψα μαζί με τους εργαζόμενους στο ασθενοφόρο και μπήκα στα υπνοδωμάτια, στα σαλόνια και στις κουζίνες των οικογενειών τη ζωή των οποίων διέλυσε ο ιός. Το απλό περιβάλλον που συνάντησα ερχόταν σε αντίθεση με τη σημασία αυτού στο οποίο είχε μετατραπεί το Μπέργκαμο: εκείνη τη στιγμή ήταν το επίκεντρο της καταστροφής από τον κορονοϊό σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν τα παιδιά αποχαιρετούσαν τις μητέρες, τους πατεράδες, τους παππούδες και τις γιαγιάδες, οι οποίοι δένονταν σε φορεία και απομακρύνονταν, κανείς δεν μπορούσε να ξέρει αν θα ήταν για τελευταία φορά. Ωστόσο, το έργο δεν σταμάτησε στην εξώπορτα. Μπήκα σε παραφορτωμένες μονάδες εντατικής θεραπείας και σε διαδρόμους νοσοκομείων ασφυκτικά γεμάτους με ασθενείς Covid-19. Στις πιο τραγικές περιπτώσεις, οι οικογένειες μού επέτρεψαν να τις ακολουθήσω σε νεκροταφεία για τις περιορισμένης έκτασης και ωστόσο οδυνηρές τελετές στις οποίες μπορούσαν να παρευρεθούν μόνο οι πιο κοντινοί συγγενείς.