Αντώνης Πασβάντης, νικητής βραβείου φωτορεπορτάζ Athens Photo World 2023

Βραβείο φωτορεπορτάζ

Athens Photo World 2023

Ο Αντώνης Πασβάντης έχει σαν βάση του την Καβάλα. Κατά τη διάρκεια των φωτογραφικών του σπουδών επικεντρώθηκε στη ζωή των μεταναστών από τη Δυτική Αφρική που ασχολούνταν με την πώληση απομιμήσεων ακριβών προϊόντων στην Αθήνα. Μέρος αυτής της δουλειάς του παρουσιάστηκε στους Νέους Έλληνες φωτογράφους του Athens Photo Festival του 2006. Ασχολήθηκε επίσης πολύ με το ζήτημα της μετανάστευσης και η προσφυγική κρίση του 2015-16. Το φωτογραφικό του θέμα από την Ειδομένη παρουσιάστηκε σε σειρά εκθέσεων στο Μουσείο Φωτογραφία Θεσσαλονίκης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Odessa/Batumi Photo Days. Από το 2017 η δουλειά του είναι συστηματικά επικεντρωμένη στο προσωπικό του project Sombre Caste στα ελληνοτουρκικά σύνορα και με μέρος του οποίου ήταν ξανά φιναλίστ του διαγωνισμού για το βραβείο Athens Photo World το 2020, κερδίζοντας την ευκαιρία συμμετοχής σε μια αποστολή του ελληνικού τμήματος των γιατρών Χωρίς Σύνορα.

ΑΡΧΕΙΟ ΝΙΚΗΤΩΝ APWA

Η τελευταία κοινότητα

Το 1910 περί το 90% του Μουσουλμανικού πληθυσμού της Θράκης, προσδιορίζονταν ως Αλεβίτες ή Μπεκτασήδες. Η Συνθήκη της Λωζάνης, που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προσδιόρισε αυτούς τους ανθρώπους σαν Μουσουλμανική μειονότητα. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ένα τμήμα αυτής της μειονότητας, που διέμενε στην ορεινή Ροδόπη κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία, βρέθηκε απομονωμένη από εσωτερικούς φραγμούς. Προκειμένου να έχουν επαφή και επικοινωνία μαζί τους, απαιτούνταν ειδική άδεια. Με το πέρασμα των χρόνων το Σουνιτικό Ισλάμ απέκτησε επιρροή σε άλλες σέκτες.
Η Τελευταία Κοινότητα, εξερευνά τις ζωές και το αβέβαιο μέλλον των εναπομεινάντων 4.000 Ελλήνων Αλεβιτών / Μπεκτασήδων στην περιοχή του Έβρου, διερευνώντας τις κοινωνικές τους ανησυχίες μέσα από την οπτική εξέταση και συνεντεύξεις στο πεδίο

12
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11

Φιναλίστ 2023

Μιχάλης Πατσούρας

Είμαι επαγγελματίας φωτογράφος με έδρα την Αθήνα.
Σπούδασα φωτογραφία στις σχολές Focus (φωτογραφία & video art) 1990-93 και στην Ελληνική Ακαδημία Leica 1997-2000.
Εργάστηκα ως δημόσιος υπάλληλος (1990-2000). Το 2000 παραιτήθηκα για να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη φωτογραφία.
Συνεργάστηκα ως ελεύθερος επαγγελματίας με εκδοτικές ομάδες και διαφημιστικές εταιρείες.
Από το 2013 εχω επικεντρωθεί σε μακροπρόθεσμα ανθρωποκεντρικά θέματα, εστιάζοντας σε σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα.
Ο τρόπος που μου αρέσει να φωτογραφίζω είναι ο βιωματικός.
Εργάστηκα ως καθηγητής φωτογραφίας στην Ελληνική Ακαδημία Leica (1997-2021).
Είμαι μέλος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος και μέλος του εποπτικού συμβουλίου του ΦΟΙΒΟΥ (Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας των φωτογράφων).
Φωτογραφίες μου βρίσκονται στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (MoMus).
To 2022 μου απονεμήθηκε το 1ο Βραβείο στον διαγωνισμό APW (Athens Photo World).

Ατομικές Εκθέσεις:
2023: Photobiennale Thessaloniki
2022: Φεστιβάλ Photometria
2022: Greece Tyrvee Gallery

Εκδόσεις
Συμμετοχή στην ομαδική έκδοση 2021 Inspiration Leica Akademie

“In The Rift Of Time”

Η φωτογραφική εικόνα είναι μια παγωμένη στιγμή χρόνου. Οι φωτογραφικές λήψεις των τροφίμων του γηροκομείου, ως σύνολο, μιλούν για έναν χρόνο διεσταλμένο έως και σταματημένο.

Οι τελετουργίες προσωπικής φροντίδας αποτελούν ίσως τα μόνα σημάδια του χρόνου που εξακολουθεί να κυλά μέσα στο γηροκομείο. Αντίθετα, ο χώρος συστέλλεται εξαιτίας της καθήλωσης. Τα χρηστικά αντικείμενα πλέον είναι ελάχιστα. Μια κούκλα, μια ζωγραφιά, μια χτένα, αποκτούν τη βαρύτητα ολόκληρου του υλικού κόσμου.

Δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σκέψη της φθοράς. Το γήρας αποτελεί το φωτογραφικό όχημα της ανησυχίας μου. Οι τρόφιμοι, στο κατώφλι του θανάτου, θέλουν να παίξουν, να επανασυστηθούν, να αρέσουν. Φλερτάρουν, καλλωπίζονται. Εξίσου δεν μπόρεσα να αποφύγω τη σκέψη ότι γινόμαστε πάλι παιδιά.

«Είδα» το συγκεκριμένο project ως μελέτη του χρόνου. Οι φωτογραφίες μου με οδήγησαν να δω το όριο ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία.

Οδηγήθηκα έτσι να ερευνήσω τις ανθρώπινες θεωρίες για τον χρόνο, ως πέρασμα. Για το αν ο χρόνος είναι ψευδαίσθηση, αν αποτελεί άλλη διάσταση, για το αν κάθε στιγμή στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι εξίσου «πραγματική», αν ο χρόνος είναι αιώνιος ή υπάρχει μόνο το παρόν και η στιγμιαία αντίληψή μας.

Μου φάνηκε πως ο θίασος του γηροκομείου υπαρξιακά βρίσκεται μέσα σε μια χρονική σκουληκότρυπα. Αυτό που νομίζουμε θάνατος είναι ίσως μια χρονική διαστρέβλωση. Γι’ αυτό τα μέλη του συγκεκριμένου θιάσου καλλωπίζονται, γι’ αυτό παίζουν, δείχνουν να γνωρίζουν κάτι περισσότερο από εμάς, έχουν μετουσιωθεί σε επόμενο εαυτό τους και έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά φθοράς μεν, αλλά κατά παράξενο τρόπο και αφθαρσίας, με όρους αιωνιότητας.

Η εκδοχή τους αυτή ανήκει και σε έναν άλλο χρόνο, είναι αλλόκοσμη. Το ρήγμα του χρόνου, πέρα από κάθε διαχωρισμό ταξικό, ιδεολογικό, επαγγελματικό, ιδιοσυγκρασιακό, είναι η κοινή μας μοίρα. Η μετανεωτερική μας συλλογικότητα, που κατευθύνεται ιλιγγιωδώς τεχνολογικά και ιδεολογικά προς την αθανασία, και συμπεριφέρεται κάποιες φορές ως να την έχει ήδη κατακτήσει.

Εισάγοντας τον εαυτό μου ως παρατηρητή μέσα σε μια κοινότητα μικρή ή μεγάλη, διαχωρισμένη με σαφή όρια από την υπόλοιπη κοινωνία, τα υποκείμενα της κοινότητας ζουν στις παρυφές της κοινωνίας είτε αναγκαστικά είτε από επιλογή είτε από ψευδοεπιλογή. Αποκτούν έτσι χαρακτηριστικά εγκλεισμού και λειτουργούν ως καφκικοί θίασοι απέναντι στους αμετάκλητους όρους ενός συστήματος άλλοτε οξύμωρου, άλλοτε αλλόκοτου, άλλοτε σκοτεινού.

Εγείροντας ερωτήματα με τα οποία αποφεύγουμε να έρθουμε αντιμέτωποι — όπως, για παράδειγμα, πώς ως κοινωνία έχουμε αποδεχτεί να αντιμετωπίζουμε τα άτομα της τρίτης ηλικίας. Βρισκόμαστε σε αρμονία με τη μέχρι τώρα παράδοσή μας; Τι σημαίνει αυτό για τον πολιτισμό μας;

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, πρώην ξεναγός, κάθεται μόνη σε μια ξύλινη καρέκλα, γράφοντας σε ένα βιβλίο. Τα πεσμένα βιβλία γύρω της μαρτυρούν την ανάγκη της να επικοινωνήσει με έναν κόσμο που μοιάζει να την έχει ξεχάσει. Πίσω της, ένας άλλος τρόφιμος στέκεται σιωπηλός, ενώ μια τηλεόραση παίζει μόνη της, τονίζοντας τη μοναξιά που γεμίζει το χώρο. Τα βιβλία της είναι το τελευταίο της παράθυρο προς την επικοινωνία και τη ζωή που κάποτε γνώριζε. An elderly woman, a former tour guide, sits alone in a wooden chair, writing in a book. The scattered books around her reveal her yearning to connect with a world that seems to have forgotten her. Behind her, another resident stands in silence, while a television plays by itself, accentuating the solitude that fills the space. Her books are her last window to communication and the life she once knew.
Δύο ταλαιπωρημένα πόδια, γεμάτα κούραση και ιστορίες ζωής, ξαπλωμένα στο κρεβάτι. Ένα χέρι με μαύρο γάντι, το χέρι του φυσικοθεραπευτή, προσφέρει φροντίδα και ανακούφιση, αγγίζοντας απαλά τις πατούσες. Η στιγμή αποτυπώνει τη δύναμη της ανθρώπινης φροντίδας και της αλληλεγγύης. Two weary legs, marked by a lifetime of stories, rest on the bed. A gloved hand, belonging to a physiotherapist, gently touches the feet, offering care and relief. The moment captures the essence of human compassion and solidarity.
Η μουσική, η ανάγνωση, η φωτογραφία, η ζωγραφική και όλες οι μορφές τέχνης μιλούν στη μνήμη του ανθρώπου σε απευθείας διάλογο. Η δημιουργική διάσταση του ανθρώπου είναι άχρονη και αγέραστη, όλοι ανεξαιρέτως μπορούμε να δημιουργούμε τέχνη. Music, reading, photography, painting, and all forms of art speak to the human memory in a direct dialogue. The creative dimension of humanity is timeless and ageless; we can all create art, without exception.
Η κυρία Μαρία, καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού της, ξεκινά τη μέρα της τονίζοντας τα μαλλιά της. Μια στιγμή απλότητας και φροντίδας, που αποτυπώνει τη διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη για αξιοπρέπεια και προσωπική φροντίδα, ακόμα και στις πιο ήσυχες στιγμές της καθημερινότητας. Mrs. Maria, sitting on the edge of her bed, begins her day by combing her hair. A moment of simplicity and self-care, capturing the timeless human need for dignity and personal attention, even in the quietest moments of daily life.
Η ζαφείρια. Ήθελε πάντα στο επισκεπτήριο να την περιμένουν γιατί ήθελε να περιποιηθεί τον εαυτό της να φτιάξει τα μαλλιά της να βάλει τα κοσμήματα της και να είναι περιποιημένη. Της άρεσε πάντα να την πριμένουν στο επισκεπτήριο. Δεν ήταν ποτέ έτοιμη στην ώρα της και πάντα αργούσε της άρεσε να αργεί. Zafeiria. She always wanted her visitors to wait for her because she liked to take her time grooming herself—fixing her hair, putting on her jewelry, and making sure she looked polished. She always enjoyed being awaited in the visiting area. She was never ready on time and was always late; she loved being late.
"Το έχω καταλάβει το ηλιοβασίλεμα μου". Τιμολέων, 97 ετών "I have understood my sunset." Timoleon, 97 years old
Η θρέψη που ξεκινά για μια νέα ζωή με πιπίλα στο στήθος της μητέρας, κλείνει στα γηρατειά με την πιπίλα σε ένα πλαστικό μπιμπερό. The nourishment that begins a new life with a pacifier at the mother’s breast ends in old age with a pacifier in a plastic bottle.
Όταν αγαπάει ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος Αφροδίτη, 95 ετών When a person loves, he becomes better Aphrodite, 95 years old
Μια ηλικιωμένη γυναίκα περιπλανιέται μόνη σε έναν διάδρομο του γηροκομείου, πλαισιωμένη από τη σιωπή. Η σκάλα στα αριστερά της μοιάζει να οδηγεί κάπου, αλλά εκείνη παραμένει καθηλωμένη στο παρόν. Στη μοναξιά της, η εικόνα της γίνεται σύμβολο ενός χρόνου που έχει σταματήσει, ενώ η άνοια σκιάζει την αντίληψή της, αφήνοντας πίσω μόνο αποσπασματικές αναμνήσεις. An elderly woman wanders alone in a nursing home corridor, surrounded by silence. The staircase on her left seems to lead somewhere, yet she remains anchored in the present. In her solitude, her image becomes a symbol of time standing still, as dementia clouds her perception, leaving behind only fragmented memories.
Ξυρίζουν τον Μάκη. Ο Μάκης ζούσε με την μητέρα του. Μόνοι τους, σε ένα υπόγειο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Όταν για κάποιο λόγο Βρέθηκε στο γηροκομείο και συνέχισαν να συγκατοικούν σε ένα από τα δωμάτια του γηροκομείου. Όταν το γεύμα στο γηροκομείο ήταν φασολάδα παρήγγειλαν από έξω σουβλάκια για να φανε. Όταν πέθανε η μητέρα του τα έτρωγε. Η μητέρα του έπασχε από άνια και κάποια στιγμή πέθανε. Του Μάκη του αρέσει η μουσική του Καζαντζίδης αλλά δεν θέλει να ακούει για τον Διονυσίου. Του αρέσει επίσεις να κοιτάζει τα άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες του, αλλά και να φωτογραφίζει. Ήταν παιδί με ειδικές ανάγκες. They are shaving Makis. Makis lived with his mother, just the two of them, in a basement apartment in the center of Athens. For some reason, when he ended up in the nursing home, they continued living together in one of the rooms there. When the nursing home served bean soup for lunch, they would order souvlaki from outside to eat instead. After his mother passed away, he started eating the bean soup. His mother suffered from dementia and eventually passed away. Makis loves the music of Kazantzidis but doesn’t want to hear anything about Dionysiou. He also enjoys looking through family photo albums and taking photographs. He is a person with special needs.
Η ηλικιωμένη γυναίκα, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, ανασηκώνεται με μια έκφραση προσευχής και αφοσίωσης. Με το δεξί της χέρι να υψώνεται στο ύψος του προσώπου και το αριστερό να κρατά την εικόνα του Ιησού, μοιάζει να επικοινωνεί με τον Κύριο. Το βλέμμα της, φωτισμένο από το φως, αντανακλά την πίστη και την ελπίδα. Στο βάθος, ένας σταυρός στον τοίχο ενισχύει την ιερότητα της στιγμής. The elderly woman, lying in bed, lifts herself halfway up, exuding an expression of prayer and devotion. With her right hand raised near her face and her left holding an icon of Jesus, she appears to be conversing with the Lord. Her gaze, illuminated by the light, reflects faith and hope. In the background, a cross hanging on the wall amplifies the sacredness of the moment.
Τέσσερις ηλικιωμένες γυναίκες τρώνε το μεσημεριανό τους, καθισμένες η μία δίπλα στην άλλη, σιωπηλές. Στο βάθος, μια σκιά διακρίνεται αμυδρά, θυμίζοντας έναν χαμένο δεσμό. Κάποτε μοιράζονταν τραπέζια γεμάτα ζωντάνια, συζύγους, και παιδιά. Τώρα, μόνες, η συντροφικότητα περιορίζεται στην κοινή τους μοναξιά. Four elderly women sit side by side, silently having their lunch. In the distance, a shadow faintly emerges, evoking memories of a lost connection. Once, they shared vibrant tables with spouses and children. Now, alone, their companionship is confined to their shared solitude.
Όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο περισσότερο θάρρος χρειάζεται για να κοιτάξει στον καθρέφτη και να αντικρίσει στην ίδια του την αντανάκλαση τα ίχνη της ροής του χρόνου. Kαι αυτό επειδή από κάποια στιγμή και έπειτα ο χρόνος –το πέρασμα του οποίου, όσο ήμασταν παιδιά, επιθυμούσαμε να επισπεύσουμε και πανηγυρίζαμε– σταματά να μας προσφέρει μόνο δώρα, και αρχίζει να διεκδικεί και να παίρνει ανταλλάγματα δρώντας επί της ύπαρξής μας, φθείροντας μας, αδιάλειπτα και αθόρυβα, όπως το κύμα που με τη διακριτική του κίνηση κατατρώει τους βράχους και αλλάζει το σχήμα των ακτών. As one grows older, it takes more courage to look in the mirror and confront the traces of time’s passage reflected back. This is because, at some point, time—which we once longed to speed up and celebrated as children—ceases to offer only gifts and begins to demand and take its toll. It acts upon our very existence, wearing us down incessantly and silently, like the waves that, with their subtle motion, erode the rocks and reshape the coastline.
Επιθυμώ να συνδεθώ και να σχετιστώ με τη χαρά και το παιχνίδι της ζωής. Επιθυμώ να θυμηθώ, το παιδί μου, το παιδί του και εμένα ως παιδί. Θυμάμαι τα παιχνίδια στη λίμνη και το σκασιαρχείο από το σχολείο. Θυμάμαι να θέλω να πηγαίνω στο σχολείο και να γίνω δασκάλα, αλλά οι γονείς μου να μην με αφήνουν γιατί κάποιος έπρεπε να προσέχει τα ζώα. I wish to connect with and relate to the joy and playfulness of life. I wish to remember my child, my child’s child, and myself as a child. I remember playing by the lake and skipping school. I remember wanting to go to school and become a teacher, but my parents wouldn’t let me because someone had to look after the animals.
Η Πόπη ενώνει τις παλάμες των χεριών της. Τα μαλλιά της που είναι πάντα αχτένιστα. Έχουν το σχήμα του μαξιλαριού στο οποίο κοιμόταν. Ήρθα πάλι στο γηροκομείο ρωτάει;... Popi clasps her hands together. Her hair, always unkempt, takes the shape of the pillow she slept on. "Have I come back to the nursing home again?" she asks.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα, πρώην ξεναγός, κάθεται μόνη σε μια ξύλινη καρέκλα, γράφοντας σε ένα βιβλίο. Τα πεσμένα βιβλία γύρω της μαρτυρούν την ανάγκη της να επικοινωνήσει με έναν κόσμο που μοιάζει να την έχει ξεχάσει. Πίσω της, ένας άλλος τρόφιμος στέκεται σιωπηλός, ενώ μια τηλεόραση παίζει μόνη της, τονίζοντας τη μοναξιά που γεμίζει το χώρο. Τα βιβλία της είναι το τελευταίο της παράθυρο προς την επικοινωνία και τη ζωή που κάποτε γνώριζε. An elderly woman, a former tour guide, sits alone in a wooden chair, writing in a book. The scattered books around her reveal her yearning to connect with a world that seems to have forgotten her. Behind her, another resident stands in silence, while a television plays by itself, accentuating the solitude that fills the space. Her books are her last window to communication and the life she once knew.
Ένα ζαρωμένο χέρι, γεμάτο μνήμες και ιστορίες, τώρα ακουμπά στο τραπέζι συνδεδεμένο με το πιεσόμετρο. Η ανάγκη για φροντίδα έχει αντικαταστήσει τη δύναμη της προσφοράς. Στο βάθος, ένα ανθοδοχείο με λουλούδια φέρνει μια νότα ζωής, μια αντίθεση στη φθορά του χρόνου. A wrinkled hand, filled with memories and stories, now rests on the table connected to a blood pressure monitor. The need for care has replaced the strength of giving. In the background, a vase of flowers adds a touch of life, a contrast to the passage of time.
Το γηροκομείο είναι μια κυψέλη γεμάτη ιστορίες που βουίζουν και συνδέουν το παρελθόν με το παρόν καθώς αγωνίζονται να βρουν τη θέση τους στο μέλλον σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο. The nursing home is a hive buzzing with stories that bridge the past and the present as they struggle to find their place in the future within an ever-changing world.
Η κυρία Κασσάνδρα ξαπλωμένη στο κρεβάτι με τις νοσοκόμες να τις περιποιούνται τα νύχια.. Η κυρία Κασσάνδρα ζούσε μόνη σε ένα διαμέρισμα με συντροφιά την γάτα της, την οποία είχε σαν παιδί της. Από κάποια στιγμή και μετά που δεν μπορούσε πλέον να αυτοεξυπηρετηθεί το διαμέρισμα γέμισε παντού με ακαθαρσίες της γάτας, ακόμη και η πάνα της ήταν λερωμένη με τις ακαθαρσίες του ζώου. Η ίδια κινούνταν με ένα Πι. Βρέθηκε στο γηροκομείο από μία αποκλειστική νοσοκόμα του γηροκομείου η οποία πήγε για να την βοηθήσει. Mrs. Kassandra lay in bed as the nurses tended to her nails. She had lived alone in an apartment, with her only companion being her cat, which she treated like her own child. At some point, when she could no longer care for herself, the apartment became filled with the cat’s waste. She moved around with a walker. She ended up in the nursing home after a private nurse from the facility visited her to provide assistance.

Φιναλίστ 2023

Σπυρίδων Παλούκης

Ο Σπύρος Παλούκης, μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΕΤ), προσεγγίζει τη φωτογραφία μέσα από το προσωπικό ντοκιμαντέρ. Δημιουργεί σειρές πορτρέτων που πηγάζουν από την ανάγκη του να διηγηθεί ιστορίες, να συνδεθεί με τους ανθρώπους και να αποκωδικοποιήσει το περιβάλλον του. Οι τρεις λέξεις που περιγράφουν τηn φιλοσοφία και το έργο του είναι “ελευθερία”, “πίστη” και “αγάπη”.

Επικεντρώνεται σε μακροπρόθεσμα φωτογραφικά έργα, εμπνευσμένα από την Βίβλο, την ελληνική μυθολογία και τις προσωπικές του εμπειρίες. Τα τελευταία πέντε χρόνια, φωτογραφίζει ενεργά το βραβευμένο στο ΑPW “Αγαπάτε Άλληλους: το Πορτρέτο της Πίστης στην Ελλάδα”, μια εξερεύνηση της πολυφωνίας της θρησκευτικής έκφρασης στην Ελλάδα, και το υπό έκδοση έργο για τη Μύκονο με τίτλο “Φως εκ Φωτός”, που αποτελεί μια προσωπική αντανάκλαση της ζωής (του) στο νησί των Κυκλάδων.

“ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ Το Πορτραίτο της Πίστης στην Ελλάδα”

  1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
  2. Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά µε τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. Ο προσηλυτισμός απαγορεύεται.
  3. Οι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντί της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας.
  4. Κανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Κράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους.
  5. Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του.

 

ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ
Το Πορτραίτο της Πίστης στην Ελλάδα

Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα µε πλούσια Ιστορία. Έχει μικρό πληθυσμό (δέκα εκατομμύρια), και μεγάλα σύνορα σε στεριά και θάλασσα. Η ανθρωπογεωγραφία της αποτελείται κυρίως από Έλληνες αλλά και από ένα ποσοστό μεταναστών και προσφύγων. Στην Ελλάδα αν και επικρατεί θρησκευτική ομοιογένεια (οι Έλληνες στο θρήσκευμα δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, σε ένα ποσοστό 90%), στο περιθώριο υπάρχει μια πολυφωνία θρησκευτικών κοινοτήτων µε βάση τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες –Χριστιανισμός, Ιουδαϊσμός, Ισλάμ, στοιχείο που περιέχει εθνογραφικό και ανθρωπολογικό ενδιαφέρον. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κατοικούν στην ίδια χώρα και τελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, άλλοτε αγνοώντας ο ένας τον άλλο και άλλοτε συνυπάρχοντας. Συνδετικός κρίκος όλων τους είναι η Πίστη.

Σε κάθε θρησκεία, υπάρχει μια θεμελιώδης, επαναλαμβανόμενη πολυεπίπεδη θεματική: η δύναμη της Πίστης να θεραπεύει, να εξαγνίζει το τραύμα, να τιμάει τους νεκρούς, να εκφράζει το μυστήριο και την ομορφιά της ζωής. Ανά τους αιώνες οι θρησκείες αντικατόπτριζαν η µία την άλλη. Δανείζονταν χειρονομίες, ύμνους, έθιμα μέχρι και αγίους μεταξύ τους. Οι θρησκείες ήταν και είναι πάντα πολλές, και διαχώριζαν τους ανθρώπους. Η Πίστη όμως είναι μία. Το ίδιο και η ανθρωπότητα. Ένας είναι και ο Θεός, και µία είναι και η αγάπη. Ωστόσο, για πιστέψει κάποιος πραγματικά η διαδρομή δεν είναι απλά διανοητική· είναι ακόμη πιο εσωτερική και περνάει μέσα από την καρδία. Γιατί για να αγαπήσεις ουσιαστικά τον Θεό και τον εαυτό σου, πρέπει απαραίτητα να αγαπήσεις τον διπλανό σου –ακόμη και τον εχθρό σου.

Η παρούσα φωτογραφική εργασία επικεντρώνεται κυρίως στην οικουμενικότητα της Πίστης µέσω της αγάπης για τον πλησίον και στην αποδοχή της διαφορετικότητας. Περιλαμβάνει ως επί τω πλείστον πορτραίτα, τοπία και λεπτομέρειες λατρευτικών αντικειμένων. Τα πορτραίτα αποτελούν τον συνδετικό ιστό της εργασίας και πραγματοποιούνται σε τόπους λατρείας στην Ελλάδα, σε οικείους εσωτερικούς χώρους, αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον των πόλεων. Ο Έλληνας, ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας, συνδέονται μεταξύ τους µέσω της Πίστης, καθώς φωτίζεται, φωτογραφίζεται και συντίθεται το άυλο της Πίστης, όπου ο άνθρωπος, ο τόπος και η αγάπη «έσονται εις σάρκα µίαν».

1-Paloukis
18-Paloukis
17-Paloukis
16-Paloukis
15-Paloukis
14-Paloukis
13-Paloukis
12-Paloukis
11-Paloukis
10-Paloukis
9-Paloukis
8-Paloukis
7-Paloukis
6-Paloukis
5-Paloukis
4-Paloukis
3-Paloukis
2-Paloukis